Uyumadan Önce Dua Eden Zeynep Masalı

Uyumadan Önce Dua Eden Zeynep

Zeynep, annesi ve babasıyla birlikte küçük, sıcak bir evde yaşıyordu. Odasının penceresinden gökyüzünü seyretmeyi çok severdi. Özellikle geceleri, yıldızlar ortaya çıktığında uzun uzun onları izlerdi.

Bir akşam Zeynep bütün gün oyun oynadığı için çok yorulmuştu. Oyuncaklarını topladı, pijamalarını giydi ve yatağına uzandı.

Annesi kapıdan seslendi:

“Dişlerini fırçaladın mı Zeynep?”

“Fırçaladım anne!”

“Peki uyumadan önce yapmayı unutmaman gereken başka bir şey var mı?”

Zeynep bir an düşündü.

Battaniyesini çenesine kadar çekmişti. Gözleri neredeyse kapanıyordu.

“Bilmiyorum…”

Annesi yatağın kenarına oturdu.

“Bugün sana verilen güzel şeyleri düşün.”

Zeynep başını yastığından kaldırdı.

Sabah annesi ona sevdiği kahvaltıyı hazırlamıştı. Babası işe gitmeden önce ona sarılmıştı. Bahçede arkadaşı Elif ile oynamıştı. Küçük kardeşiyle oyuncaklarını paylaşmıştı. Akşam da hep birlikte sofraya oturmuşlardı.

Zeynep gülümsedi.

“Bugün çok güzel şeyler oldu.”

Annesi de gülümsedi.

“Peki bunlar için kime teşekkür edebiliriz?”

Zeynep hemen cevap verdi:

“Allah’a.”

Annesi başını salladı.

“İşte dua bazen Allah’tan bir şey istemektir, bazen de sahip olduklarımız için teşekkür etmektir.”

Zeynep doğrulup yatağında oturdu.

“Ben de dua etmek istiyorum.”

Annesi ellerini açtı. Zeynep de onu taklit etti.

Fakat birkaç saniye sonra Zeynep durdu.

“Anne, ama ben güzel dua etmeyi bilmiyorum.”

“Duanın güzel olması için uzun olması gerekmez,” dedi annesi. “İçinden geldiği gibi konuşabilirsin. Allah seni duyar.”

Zeynep biraz düşündü.

Sonra yavaşça konuşmaya başladı:

“Allah’ım… Bugün ailemle birlikte olduğum için teşekkür ederim. Bize verdiğin yemekler için teşekkür ederim. Arkadaşlarımı koru. Annemi, babamı ve kardeşimi koru. Hasta olan insanlara şifa ver. Korkan çocuklara yardım et. Bizi güzel insanlardan eyle. Âmin.”

Annesi Zeynep’in başını okşadı.

“Ne kadar güzel dua ettin.”

Zeynep şaşırdı.

“Gerçekten mi?”

“Gerçekten.”

Zeynep tekrar yastığına uzandı.

Fakat o sırada dışarıdan güçlü bir rüzgâr sesi geldi.

“Vuuuu…”

Pencerenin önündeki ağacın dalları sallanıyordu.

Zeynep biraz ürktü.

“Anne…”

“Buradayım.”

“Gece bazen korkuyorum.”

Annesi Zeynep’in elini tuttu.

“İnsan bazen korkabilir. Böyle zamanlarda da Allah’a dua edebilirsin.”

Zeynep pencereye baktı.

Dışarıda karanlık vardı ama gökyüzünde küçük bir yıldız hâlâ parlıyordu.

“Allah bizi gece de görüyor mu?”

“Elbette,” dedi annesi. “Gündüz de gece de Allah her şeyi bilir.”

Zeynep bunu duyunca biraz rahatladı.

Gözlerini kapattı ve içinden:

“Allah’ım, beni koru,” dedi.

Sonra annesine sarıldı.

O geceden sonra Zeynep kendisine küçük bir uyku alışkanlığı oluşturdu.

Önce oyuncaklarını topluyordu.

Sonra dişlerini fırçalıyordu.

Pijamalarını giyip yatağına geçiyordu.

Ve uyumadan önce o gün yaşadığı üç güzel şeyi düşünüyordu.

Bir gün arkadaşının onunla oyuncağını paylaşmasını düşündü.

Başka bir gün babasıyla parka gitmesini…

Bir başka gece de annesinin yaptığı sıcak çorbayı…

Sonra ellerini açarak Allah’a teşekkür ediyordu.

Bir gece Zeynep, kardeşi Emir’in hasta olduğunu gördü.

Emir öksürüyor ve kendisini yorgun hissediyordu.

Zeynep yatağına gittiğinde bu kez duasında önce kendisi için bir şey istemedi.

“Allah’ım, kardeşim Emir iyileşsin. Bütün hasta çocuklar da iyileşsin.”

Ertesi sabah Emir biraz daha iyi hissediyordu.

Zeynep sevinerek annesine koştu.

“Anne! Dün Emir için dua etmiştim.”

Annesi Zeynep’e sarıldı.

“Dua etmek çok güzel Zeynep. Ama hasta olduğumuzda doktora gitmeyi ve ilaçlarımızı kullanmayı da unutmamalıyız. Biz elimizden geleni yaparız, sonra Allah’tan yardım isteriz.”

Zeynep bu sözü çok sevdi.

O günden sonra bir şey istediğinde yalnızca dua etmekle kalmıyor, kendisi de yapabileceği şeyleri düşünüyordu.

Oyuncaklarını kaybetmemek için topluyordu.

Başarılı olmak için çalışıyordu.

Arkadaşlarıyla iyi geçinmek için güzel konuşuyordu.

Bir hata yaptığında özür diliyor, sonra da:

“Allah’ım, daha iyi davranmama yardım et,” diyordu.

Günler geçti.

Bir gece Zeynep yine penceresinden yıldızlara bakıyordu.

Annesi:

“Uyku zamanı,” dedi.

Zeynep yatağına geçti.

Ellerini açtı.

Bu kez ne söyleyeceğini çok iyi biliyordu.

“Allah’ım, bugün için teşekkür ederim. Bana iyilik yapmayı, paylaşmayı ve güzel konuşmayı unutturma. Ailemi ve bütün çocukları koru. Yarın güzel işler yapabilmeyi nasip et. Âmin.”

Sonra battaniyesini üzerine çekti.

Kalbi huzurluydu.

Çünkü Zeynep artık biliyordu:

Dua etmek yalnızca bir şey istemek değildi.

Dua; teşekkür etmekti.

Sevdiklerini hatırlamaktı.

İyilik istemekti.

Ve her gece, uykuya dalmadan önce Allah’ı hatırlamanın verdiği huzuru hissetmekti.

Zeynep gözlerini kapattı.

Penceresinin dışında yıldızlar parlamaya devam ederken, o da huzurlu bir uykuya daldı.

Uyumadan Önce Dua Eden Zeynep Masalı İle İlgili Pedagojik Formatta Soru Cevap Bölümü

Bu Uyumadan Önce Dua Eden Zeynep Masalındaki soru-cevaplar çocukların hikâyeyi daha iyi anlamasını, karakterlerin davranışlarını değerlendirmesini ve güvenli davranış alışkanlığı kazanmasını destekler.

Soru: Zeynep uyumadan önce neden dua etmeye başladı?
Cevap: Zeynep, gün içinde sahip olduğu güzel şeyleri fark edip Allah’a teşekkür etmek istedi. Böylece dua etmenin sadece bir şey istemek değil, teşekkür etmek ve sevdikleri için iyilik dilemek olduğunu öğrendi. Soru: Zeynep dua etmenin yanında başka ne yapması gerektiğini öğrendi?
Cevap: Zeynep, sadece dua etmenin yeterli olmadığını; yapabileceği şeyler için çaba göstermesi gerektiğini öğrendi. Başarılı olmak için çalışmak, hata yaptığında özür dilemek ve hasta olduğunda doktora gitmek gibi sorumluluklarını yerine getirip ardından Allah’tan yardım istemenin önemli olduğunu anladı.

Evet, Uyumadan Önce Dua Eden Zeynep Masalı adlı masalımızda burada bitti. Sizde Uyumadan Önce Dua Eden Zeynep masalı gibi Hayvan Masalları yazarak tarafımıza gönderebilirsiniz. Gönderdiğiniz masallar sayesinde binlerce çocuk Uyumadan Önce Dua Eden Zeynep masalı gibi masal okuyarak uyuyacak. Masal göndermek için aşağıda ki resme tıklayabilirsiniz.