Çiçek Tarlasında Bir Gün

Çiçek Tarlasında Bir Gün

Bir zamanlar, dağlarla çevrili, tertemiz bir gökyüzünün altındaki küçük bir köyde yaşayan Elif adında meraklı bir kız çocuğu vardı. Köyün hemen yakınında, her bahar renk renk çiçeklerle dolup taşan bir tarla vardı. Çiçekler burada öyle parlak ve canlıydı ki, bu tarlaya köydeki herkes “Masal Tarlası” adını vermişti.

Bir sabah Elif, pencerenin önüne oturmuş tarlaya bakarken annesine sordu:
“Anne, neden bizim tarlamızdaki çiçekler her yerden daha güzel? Onların sırrını öğrenmek istiyorum!”

Annesi gülümseyerek, “Belki de o güzelliklerin sırrını çiçeklerin kendisinden öğrenebilirsin,” dedi.

Elif heyecanla sepetini kaptığı gibi tarlaya doğru yola koyuldu. Kuşların cıvıldadığı, hafif bir esintinin estiği o huzur dolu sabah, Elif tarlanın kenarına ulaştı. Birkaç adım attığında ayağının altında kocaman bir papatya belirdi. Eğildi ve usulca ona dokundu.

“Merhaba, tatlı papatya,” dedi Elif, hafifçe gülümseyerek. “Sen çok güzelsin. Bana sırrını söyleyebilir misin?”

Papatya başını salladı ve incecik bir sesle konuştu:
“Merhaba Elif. Güzelliğimin sırrı, burada yaşayan herkesin doğaya olan sevgisinde saklı. Toprağın temizliği, suyun berraklığı ve insanların bize nazik davranışı bizi böyle yapar.”

Elif şaşkınlıkla baktı:
“Peki ya insanlar size kötü davranırsa ne olur?”

O sırada biraz ötede bir lale seslendi:
“Elif! Eğer insanlar tarlaya çöp atarsa, suyumuz kirlenir ve biz solmaya başlarız. Bazıları köklerimizi koparıp bizi vazolara koyuyor, ama biz köklerimizle toprağın içinde kalmak isteriz.”

Elif üzüntüyle, “Bu çok kötü!” dedi. “Buna nasıl engel olabilirim?”

Yakınlarda bir gelincik, yapraklarını hafifçe sallayarak konuşmaya başladı:
“Biz sadece insanların sevgisiyle büyüyebiliriz. Eğer arkadaşlarına, komşularına ve köydeki herkese doğanın önemini anlatırsan, belki de tarlamız hep böyle güzel kalır.”

Elif’in gözleri parladı:
“Söz veriyorum! Herkese sizin ne kadar özel olduğunuzu anlatacağım.”

Tam bu sırada hafif bir rüzgar esti. Rüzgarın sesi, çiçeklerin yapraklarında bir melodi yaratmıştı. Tarlanın diğer köşesinden bir ses daha duyuldu:
“Rüzgarla konuşmak ister misin?”

Elif döndüğünde büyük bir ayçiçeğiyle göz göze geldi. Ayçiçeği gülümser gibi görünüyordu:
“Biz sadece çiçekler değiliz. Rüzgar, güneş, toprak ve su hep birlikte bu güzelliği yaratırız. Sen de bizim bir parçamız olabilirsin.”

Elif, sepetini yere koyarak oturdu ve bir süre tarladaki her çiçeği, her yaprağı, her sesi dinledi. Her biri doğanın birbirine nasıl bağlı olduğunu anlatıyordu. Elif, bu güzellikleri korumak için bir plan yapmaya karar verdi.

Elif’in Çevre Planı

Ertesi gün Elif köy meydanına gidip bir duyuru yaptı:
“Herkes, lütfen Masal Tarlası’na gelin! Size çok önemli bir şey göstereceğim.”

Tüm köy halkı, Elif’i takip ederek tarlaya geldi. Elif, çiçeklerle konuştuğu hikayeyi anlattı ve doğayı korumanın önemini açıkladı. Köylüler bu hikayeden o kadar etkilendiler ki herkes tarlayı temizlemek, çiçekleri korumak ve toprağı beslemek için bir araya geldi.

Çocuklar Elif’in liderliğinde oyunlar oynayarak tarladaki çöpleri topladı. Anneler ve babalar tarlanın çevresine küçük tabelalar koyarak şunları yazdı:
“Doğa Bizim Evimizdir. Onu Koruyalım.”

Sonuç

O günden sonra Masal Tarlası her zamankinden daha güzel bir yer haline geldi. Çiçekler, rüzgar ve kuşlar Elif’e minnettardı. Elif ise her gece yatağında tarladaki melodiyi hatırlayarak gülümsüyordu.

Ve bu güzellik, Elif’in ve köylülerin doğaya olan sevgisiyle sonsuza kadar sürdü.

Evet çocuklar Çiçek Tarlasında Bir Gün adlı masalımızda burada bitti. Sizde Uzun Hikayeler yazarak tarafımıza gönderebilirsiniz. Gönderdiğiniz masallar sayesinde binlerce çocuk masal okuyarak uyuyacak. Masal göndermek için aşağıda ki resme tıklayabilirsiniz.