Ayşe ve Küçük Güneşin Hediye Yolculuğu

Ayşe ve Küçük Güneşin Hediye Yolculuğu

Bir zamanlar, büyük bir köyün en uç noktasında, sevimli ve meraklı bir kız çocuğu yaşardı. Adı Ayşe idi. Ayşe, her sabah erkenden uyanır, pencerenin önüne oturur ve “Bugün Allah’ı mutlu edecek neler yapabilirim?” diye düşünürdü. Bir sabah, penceresinden içeriye sıcacık bir güneş ışığı süzüldü. Güneş, sanki Ayşe’ye gülümseyerek bir şeyler söylemek istiyordu.

Tam o sırada bir ses duyuldu:
“Merhaba Ayşe! Ben Küçük Güneş. Sana bir yolculukta eşlik edeceğim. Bu yolculukta Allah’ın bizden istediği güzel şeyleri birlikte keşfedeceğiz.”

Ayşe heyecanla sordu:
“Gerçekten mi? Ama nasıl bir yolculuk bu?”
Küçük Güneş parıldayarak cevap verdi:
“Sadece gözlerini kapat ve bana güven. Başlıyoruz!”

1. Durak: Namaz Bahçesi

Gözlerini açtığında, Ayşe kendini yemyeşil bir bahçede buldu. Bahçede farklı renklerde çiçekler vardı. Her çiçek sanki farklı bir sesi çıkarıyordu: “Subhanallah”, “Elhamdülillah”, “Allahu Ekber.”
Küçük Güneş açıkladı:
“Burası Namaz Bahçesi. Burada beş çiçek var, her biri namazın bir vaktini temsil ediyor. Bak, şu sarı çiçek sabah namazını, şu pembe çiçek ise akşam namazını hatırlatıyor. Namaz kılmak Allah’a olan sevgimizi gösterir. Hadi, sabah namazını birlikte kılalım.”

Ayşe, Küçük Güneş’in gösterdiği gibi ellerini kaldırıp dua etmeye başladı. Namaz bitince kendini çok huzurlu hissetti.
“Bu çok güzel bir hismiş!” dedi Ayşe.

2. Durak: Zekat Köyü

Sonra kendilerini küçük, cıvıl cıvıl bir köyde buldular. İnsanlar burada birbirine yardım ediyor, ihtiyacı olanlara yiyecek ve giysi veriyordu. Bir teyze yanlarına gelip, elindeki sepeti göstererek dedi ki:
“Bu sepeti ihtiyacı olan bir aileye götürmek ister misin, Ayşe?”
Ayşe sevinçle aldı ve küçük bir eve doğru yürüdü. Kapıyı çaldığında, küçük bir çocuk sevinçle onu karşıladı.
“Teşekkür ederiz, Ayşe!” dedi çocuk.
Küçük Güneş, Ayşe’nin kulağına fısıldadı:
“Zekat, ihtiyacı olanlara yardım etmek demektir. Böylece Allah bizi sever ve biz de insanlara iyilik yapmayı öğreniriz.”

3. Durak: Sabır Tepesi

Bir sonraki durakta, Ayşe yüksek bir tepenin başında buldu kendini. Tepenin zirvesinde bir rüzgar vardı ama çok güzeldi. Ancak yukarıya çıkmak biraz zordu. Ayşe yorulmuştu ve şikayet etmeye başlamıştı.
“Olamaz, burası çok zor! Çıkamam!”
Küçük Güneş, nazik bir şekilde cevap verdi:
“Sabır, zor şeylerle karşılaştığımızda pes etmemek ve Allah’a güvenmektir. Sabret ve yavaş yavaş ilerle, göreceksin ki sonunda çok güzel bir manzara seni bekliyor.”

Ayşe, sabırla yavaş yavaş yürümeye devam etti. Zirveye ulaştığında, gördüğü manzara onu büyülemişti.
“Bu sabrın hediyesi mi?” diye sordu.
Küçük Güneş gülümseyerek başını salladı.
“Evet, sabrın sonunda her zaman güzellikler vardır.”

4. Durak: Dua Ormanı

Son durakta, Ayşe kendini bir ormanda buldu. Ağaçlardan melodik bir fısıltı yükseliyordu: “Dua et, Allah seni her zaman duyar.” Ayşe ellerini açtı ve kalbinden geçen güzel şeyler için dua etti:
“Allah’ım, bizi her zaman sev ve bize güzel şeyler yapmayı öğret.”

Küçük Güneş ona baktı ve dedi ki:
“Dua, Allah ile konuşmaktır. Kalbinden geçen her şeyi O’na söyleyebilirsin. O seni her zaman dinler.”

Dönüş Yolculuğu

Ayşe, yolculuğun sonunda tekrar evine döndü. Ama artık çok daha mutluydu. Küçük Güneş ona veda ederken şunları söyledi:
“Unutma Ayşe, Allah’ı mutlu etmek için sevgi, sabır, yardımseverlik ve ibadet gibi güzel şeyleri yapmaya devam et. Şimdi bu öğrendiklerini arkadaşlarına da anlat!”

Ayşe, artık her gün güneşe bakıp şöyle diyordu:
“Allah’ım, seni mutlu etmek için elimden geleni yapacağım.”

Ve böylece Ayşe, öğrendiği bu güzel şeylerle etrafındakilere ışık saçan küçük bir yıldız oldu.

Evet çocuklar Ayşe ve Küçük Güneşin Hediye Yolculuğu adlı masalımızda burada bitti. Sizde Ayşe ve Küçük Güneşin Hediye Yolculuğu gibi Dini Hikayeler yazarak tarafımıza gönderebilirsiniz. Gönderdiğiniz masallar sayesinde binlerce çocuk masal okuyarak uyuyacak. Masal göndermek için aşağıda ki resme tıklayabilirsiniz.