Ay Işığını Paylaşan İki Kirpi Masalı

Ay Işığını Paylaşan İki Kirpi

Bir varmış, bir yokmuş. Yemyeşil ağaçların, incecik derelerin ve mis kokulu çiçeklerin bulunduğu bir ormanda iki kirpi arkadaş yaşarmış. Küçük olanın adı Pıtır, biraz daha büyük olanın adı Misket’miş.

Pıtır, ağaç köklerinin arasındaki yuvasını çok severmiş. İçinde yumuşak yapraklardan bir yatağı, girişinde de yuvarlak bir çakıl taşı varmış. Her akşam yatmadan önce taşın üzerine oturur, ormanın seslerini dinlermiş.

Misket’in yuvası ise çayıra daha yakınmış. Oradan gökyüzünü görmek kolaymış. Misket geceleri aya bakmayı, yıldızları saymayı ve rüzgârın otları nasıl salladığını izlemeyi severmiş.

Bir akşam gökyüzünde kocaman, parlak bir ay yükselmiş. Ormandaki yaprakların üzerine gümüş renkli bir ışık düşmüş. Pıtır başını yuvasından uzatmış.

“Ne güzel bir gece!” demiş. “Keşke ayı ben de biraz daha iyi görebilsem.”

Çünkü yuvasının önündeki kocaman meşe ağacı gökyüzünün çoğunu kapatıyormuş. Pıtır, dalların arasından yalnızca minicik bir ay parçası görebiliyormuş.

Tam o sırada Misket onu ziyarete gelmiş.

“Pıtır, çayırın kenarına gelsene!” demiş. “Ay bu gece sanki ormanın üzerine gülümsemiş.”

Pıtır neşeyle ayağa kalkmış ama sonra yuvasına bakmış.

“Gelmek isterim,” demiş. “Ama biraz uykum geldi. Keşke ay ışığının bir parçasını buraya getirebilsek.”

Misket bir süre düşünmüş. Sonra yerde duran geniş bir yaprağı almış.

“Belki bunun içine biraz ışık koyabiliriz!”

İki arkadaş yaprağı aya doğru tutmuş. Bir sağa, bir sola çevirmişler. Yaprak güzelce parlamış ama ışık içinde kalmamış.

Pıtır kıkırdamış.

“Sanırım ay ışığı yaprakta durmak istemiyor.”

“Belki de taşın üstünde kalır,” demiş Misket.

Bu kez Pıtır’ın yuvarlak taşını çayırın kenarına taşımışlar. Ay, taşın bir yüzünü aydınlatmış. Taşı yuvanın önüne geri koyduklarında ise o parlaklık kaybolmuş.

Misket taşı yerine bırakmış.

“Demek ki ay ışığını cebimize koyamıyoruz,” demiş.

Pıtır başını sallamış.

“Ama ben yine de birazını görmek istiyorum.”

Misket arkadaşına bakmış. Pıtır’ın gözleri uykuluymuş. Uzun bir yürüyüş yapmak istemediği belliymiş.

“Dur bakalım,” demiş Misket. “Işığı buraya getiremiyorsak belki dinlenebileceğin bir yeri ışığın olduğu tarafta bulabiliriz.”

İki kirpi acele etmeden çayırın kenarına yürümüş. Yolun yanında küçük bir dere akıyormuş. Ay, suyun üzerinde ince, parlak bir yol gibi görünüyormuş.

Pıtır hayranlıkla durmuş.

“Bak Misket! Sanki suyun üstünde ikinci bir ay var.”

Misket gülümsemiş.

“Ayın sudaki görüntüsü o. Su sakinleşince daha güzel görünüyor.”

Bir süre hiçbir şey söylemeden dereyi izlemişler. Suyun şırıltısı, yaprakların hışırtısına karışmış.

Sonra Misket, geniş bir ağacın altında kuru ve düz bir köşe bulmuş. Oradan ay görünüyormuş. Üstelik çalılar rüzgârı da kesiyormuş.

“Burası nasıl?” diye sormuş.

Pıtır yere oturmuş. Başını hafifçe sağa çevirmiş, sonra sola.

“Tam istediğim gibi! Hem ayı görüyorum hem de burası çok sakin.”

Misket yere düşmüş birkaç kuru yaprağı bir araya toplamış. Pıtır da küçük dalları kenara çekerek oturacakları yeri düzenlemiş. İkisi yan yana uzanmış.

Bir bulut usulca ayın önünden geçmiş. Çayır kısa bir süre kararmış.

Pıtır fısıldamış:

“Ay gitti mi?”

“Hayır,” demiş Misket. “Bulut geçince yine görünecek.”

Gerçekten de az sonra bulut uzaklaşmış. Ay ışığı tekrar çimenlerin üzerine yayılmış.

Pıtır derin bir nefes almış.

“Biliyor musun, Misket? Önce ışığı yalnızca kendi yuvama götürmek istedim. Oysa burada birlikte oturmak daha güzelmiş.”

Misket başını onun omzuna yaslamış.

“Ben de ayı her gece izliyordum,” demiş. “Ama bu gece birine gösterince daha çok hoşuma gitti.”

Bir süre yıldızlara bakmışlar. Uzakta bir baykuşun yumuşak sesi duyulmuş. Derenin şırıltısı hiç durmamış.

Pıtır gözlerini kırpıştırmış.

“Bence ay ışığı paylaşınca azalmıyor,” diye mırıldanmış.

“Evet,” demiş Misket. “İkimize de yetiyor.”

Pıtır gülümsemiş. Biraz daha sessizce dinlenmişler. Sonra Misket arkadaşının esnediğini görünce ayağa kalkmış.

“Artık yuvana dönelim mi?”

Pıtır başını sallamış.

İki arkadaş yavaş adımlarla geri yürümüş. Misket, Pıtır’ı yuvasının girişine kadar geçirmiş.

“İyi geceler, Pıtır.”

“İyi geceler, Misket. Yarın yine aya birlikte bakar mıyız?”

“Gökyüzü açık olursa neden olmasın?”

Pıtır yumuşacık yaprak yatağına kıvrılmış. Dalların arasında gözüken minicik ay parçasına son kez bakmış. Artık o küçücük ışık bile ona yeterli geliyormuş. Çünkü ormanda, ayı birlikte izleyebileceği bir arkadaşı varmış.

Misket de kendi yuvasına dönmüş. Ay gökyüzünde parlamaya, dere hafif hafif şırıldamaya devam etmiş.

Ve iki küçük kirpi, o sakin gecede güzel düşlere dalmış.

Birlikte Düşünelim: Pedagojik Sorular

Soru 1: Pıtır ayı kendi yuvasından göremeyince Misket ona nasıl yardım etti?

Cevap: Önce birlikte farklı yollar denediler. Sonra Misket, Pıtır’ı dinledi ve ikisinin de rahatça ayı izleyebileceği sakin bir yer buldular. Böylece arkadaşına destek oldu.

Soru 2: Pıtır “Ay ışığı paylaşınca azalmıyor” derken ne anlatmak istedi?

Cevap: Ay ışığını iki kişi izlediğinde ışık azalmaz. Pıtır da güzel bir manzarayı arkadaşıyla paylaşınca daha mutlu olduğunu fark etti.

İki Kirpiyi Boya

Pıtır ve Misket’i, ayı ve yıldızları dilediğin renklerle boya. Gökyüzüne kendi yıldızını çiz. Boyama sırasında birlikte güzel bir an yaşadığın bir arkadaşını düşün.

İki Kirpiyi Boya! Ücretsiz PDF’yi indir

Evet, Ay Işığını Paylaşan İki Kirpi Masalı adlı masalımızda burada bitti. Sizde Ay Işığını Paylaşan İki Kirpi Masalı gibi Uyku Masalları yazarak tarafımıza gönderebilirsiniz. Gönderdiğiniz masallar sayesinde binlerce çocuk Ay Işığını Paylaşan İki Kirpi masalı gibi masal okuyarak uyuyacak. Masal göndermek için aşağıda ki resme tıklayabilirsiniz.