Keloğlan ile Altın Bülbül Masalı

Keloğlan ile Altın Bülbül

Bir varmış, bir yokmuş. Uzak ülkelerin birinde, üç oğlu olan bir padişah yaşarmış. Padişah, şehrine güneş vurduğunda pencereleri ışıl ışıl parlayan güzel bir cami yaptırmış. Herkes bu yapıyı görmek için gelirmiş.

Bir gün caminin avlusunda ak sakallı bir yolcuyla karşılaşmış. Yolcu, kubbeye bakıp şöyle demiş:

“Padişahım, bu avluda Kaf Dağı’nın ardındaki Altın Bülbül şakırdasa, herkesin kalbi neşeyle dolar.”

Padişah merak etmiş. Altın Bülbül’ün nerede olduğunu öğrenmek istiyormuş. Üç oğlu babalarına yardım etmeye söz vermiş ve ertesi sabah yola çıkmışlar.

Günler sonra üç yolun birleştiği bir yere gelmişler. Büyük kardeş geniş, taş döşeli yolu seçmiş. Ortanca kardeş ağaçların arasından geçen yolu beğenmiş. Küçük kardeşe ise çamurlu, dar bir patika kalmış.

“Ağabeylerim gibi hızlı gidemeyebilirim,” demiş küçük kardeş, “ama başladığım işi bitirmeye çalışacağım.”

Atından inmiş, çamura saplanan ayaklarını dikkatle kurtararak yürümüş. Yol boyunca bazen dinlenmiş, bazen yolunu şaşırmış. Ama geri dönmemiş.

Kaf Dağı’na Giden Yol

Bir öğle vakti çeşmenin başında oturan yaşlı bir adam görmüş. Yanında getirdiği ekmeğin yarısını onunla paylaşmış.

“Evladım, nereye böyle?” diye sormuş adam.

“Kaf Dağı’nın ardındaki Altın Bülbül’ü arıyorum. Babama söz verdim.”

Yaşlı adam düşünmüş.

“Önüne üç devin yaşadığı saraylar çıkacak. Güç gösterme; önce dikkatle bak, sonra karar ver. Bir de ihtiyacı olana yardım etmeyi unutma.”

Küçük kardeş teşekkür edip yoluna devam etmiş. İlk sarayın kapısında uyuyan kocaman bir dev varmış. Dev öyle yüksek sesle horluyormuş ki kapının üzerindeki yapraklar titriyormuş! Küçük kardeş onu uyandırmadan yanından geçmiş.

İkinci sarayda bir peri kızıyla karşılaşmış. Kız, kilitli bir kapıyı açamadığı için üzgünmüş. Küçük kardeş yere düşmüş anahtarı bulup ona uzatmış.

“Teşekkür ederim,” demiş peri kızı. “Aradığın kuş, üçüncü sarayın doksan dokuz odasından birinde. Her kapıyı tek tek açmaya kalkma. Oradaki kediyi izle.”

Küçük kardeş, üçüncü saraya vardığında gerçekten de uzun bir koridor ve sayısız kapı görmüş. Merdivenin başında beyaz patili bir kedi oturuyormuş.

“Merhaba,” demiş çocuk. “Altın Bülbül’ü arıyorum.”

Kedi, cevap vermek yerine kuyruğunu kaldırıp yürümeye başlamış. Çocuk da peşinden gitmiş. Kedi, koridorun sonundaki sade ahşap kapının önünde durmuş ve miyavlamış.

Kapı açılınca içeriden incecik, güzel bir ses duyulmuş. Pencere önünde, altın gibi parlayan tüyleri olan bir bülbül duruyormuş. Küçük kardeş, kuşa yaklaşmış.

“Seni babamın yaptırdığı güzel avluya davet etmeye geldim,” demiş. “Gelmek ister misin?”

Bülbül başını yana eğmiş, sonra kanatlarını açıp çocuğun omzuna konmuş. Böylece ikisi birlikte dönüş yoluna koyulmuş.

Kardeşlerin Kıskançlığı

Küçük kardeş, yolda iki ağabeyini bir handa bulmuş. Ağabeyleri Altın Bülbül’ü görünce şaşırmışlar. Kendileri aramaktan vazgeçmiş; dönüş yolunu düşünmeye başlamışlar.

Hep birlikte yola çıkmışlar. Fakat büyük kardeşin aklını bir düşünce kurcalıyormuş:

“Babamız bütün övgüyü küçük kardeşimize verecek.”

Ortanca kardeş de kıskançlığa kapılmış. Bir dere kenarında mola verdiklerinde küçük kardeşi suya itmişler. Çocuk kıyıya tutunmuş ama ağabeyleri kuşu alıp uzaklaşmışlar.

Biraz sonra oradan geçen bir çoban çocuğun sesini duymuş. Elini uzatıp onu güvenle kıyıya çıkarmış.

“İyi misin?” diye sormuş.

“İyiyim, sağ ol,” demiş küçük kardeş. “Ama saraya hemen dönemem. Önce ne yapacağımı düşünmeliyim.”

Çoban ona kuru bir giysi ve yiyecek vermiş. Çocuk da tanınmamak için saçlarını iyice kısaltıp sade bir kıyafet giymiş. Gittiği kasabada herkes onu Keloğlan diye çağırmaya başlamış.

Keloğlan bir handa çalışmaya başlamış. Günler geçerken saraydan da haberler gelmiş: Ağabeyleri Altın Bülbül’ü getirmiş ama kuş, caminin avlusunda bir kez bile ötmemiş.

Altın Bülbül’ün Sesi

Bir gün handa çalışan yaşlı bir adam hastalanmış. Keloğlan ona yardımcı olmak istemiş. Adamın isteği üzerine sarayın yanındaki caminin çeşmesinden temiz su getirmek için yola çıkmış.

Avluya adım atar atmaz bir ses yükselmiş:

“Cik cik, şak şak! Cik cik, şak şak!”

Altın Bülbül, günlerdir ilk kez şarkı söylüyormuş. İnsanlar pencerelerini açmış, avluya koşmuş. Padişah da kuşun neden birden öttüğünü anlamak için dışarı çıkmış.

Bülbül, Keloğlan’ın omzuna konmuş. Padişah çocuğun yüzüne dikkatle bakmış.

“Bu bakışları tanıyorum,” demiş. “Sen… benim küçük oğlum musun?”

Keloğlan başını sallamış.

“Evet babacığım. Altın Bülbül’ü ben buldum. Ama dönüşte ağabeylerim beni derede bıraktı. Bir çoban yardım etti; şimdi buradayım.”

Padişah oğluna sarılmış. Sonra büyük oğullarını çağırıp gerçeği sormuş. İkisi de yaptıklarını inkâr edememiş. Utanmışlar, kardeşlerinden özür dilemişler. Padişah, yaptıklarının sonuçlarını anlamaları ve güveni yeniden kazanmaları gerektiğini söylemiş.

Keloğlan ise bülbüle bakmış.

“Ne güzel ki sesin yeniden duyuldu,” demiş.

O günden sonra Altın Bülbül, dilediğinde avludaki çiçekli ağaca konup şarkı söylermiş. Keloğlan da yardım gördüğü insanları hiç unutmamış. Çobanı ve yaşlı yolcuyu saraya davet etmiş, onlara gönülden teşekkür etmiş.

Gökten üç elma düşmüş: Biri sözünü tutmaya çalışanlara, biri yardımlaşanlara, biri de doğruluktan ayrılmayanlara.

Masal Üzerine Birlikte Düşünelim

Soru 1: Küçük kardeş zor yolda ilerlerken hangi davranışları ona yardımcı oldu?
Cevap: Pes etmemesi, karşılaştığı insanları dinlemesi ve yardım etmeye açık olması işini kolaylaştırdı. Güç bir durumla karşılaştığımızda düşünmek ve yardım istemek de cesaret göstergesidir.

Soru 2: Büyük kardeşlerin yaptığı doğru muydu? Hatalarını nasıl düzeltebilirler?
Cevap: Hayır. Kıskandıkları için kardeşlerini tehlikeye atmak yanlıştı. Özür dilemeleri önemli bir başlangıçtır; davranışlarını değiştirerek ve güveni yeniden kazanmak için çaba göstererek hatalarını telafi edebilirler.

Keloğlan ile Altın Bülbül Boyama Etkinliği

Masaldaki Keloğlan’ı, Altın Bülbül’ü ve çiçekli bahçeyi kendi renklerinle boya. Kuşun tüylerini altın sarısı yapmak ister misin? İstersen gökyüzüne yeni bulutlar da çizebilirsin.

Keloğlan ve Altın Bülbül Boyama Sayfasını İndir (PDF)