Keloğlan Masalları
-
Keloğlan Masalları
Keloğlan ve Sihirli Kaval Masalı
Keloğlan ve Sihirli Kaval Bir varmış, bir yokmuş… Uzak diyarlarda, tepelerin arasında küçük bir köy varmış. Bu köyde annesiyle birlikte yaşayan, başı kel ama aklı pırıl pırıl bir delikanlı varmış: Keloğlan. Keloğlan fakirmiş, evlerinde büyük sofralar yokmuş. Ama onun içinde hep bir neşe, bir umut varmış. Sabahları güneşle uyanır, annesine yardım eder, sonra da ormana gider, odun toplar, bazen de…
Devamını Oku » -
Keloğlan Masalları
Keloğlan ve Padişahın Kızı Masalı
Keloğlan ve Padişahın Kızı Bir varmış, bir yokmuş…Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, uzak dağların ardında, yeşil vadilerin içinde saklı bir köy varmış. Bu köyde, annesiyle birlikte yaşayan, üstü başı biraz eski ama yüreği pırıl pırıl, kel kafası güneş gibi parlayan bir delikanlı yaşarmış. Adı: Keloğlan. Keloğlan her sabah horoz sesiyle uyanır, önce tavuğa yem verir, sonra annesiyle birlikte tarlaya…
Devamını Oku » -
Keloğlan Masalları
Keloğlan ve Altın Tavuk Masalı
Keloğlan ve Altın Tavuk Masalı Bir zamanlar, yemyeşil ormanların ve rengarenk çiçeklerin olduğu, küçük bir köyde Keloğlan adında neşeli ve zeki bir çocuk yaşarmış. Keloğlan, her zaman güler yüzlü, yardımsever ve cesur biriydi. Köyündeki herkes ona “Keloğlan, ne kadar akıllı ve iyi kalplisin!” derdi. Ama Keloğlan, kimseye aldırmaz, sadece kalbinden gelen iyiliği paylaşarak yaşamaya devam ederdi. Bir sabah, köydeki en…
Devamını Oku » -
Klasik Masallar
Keloğlan ile Dev
Keloğlan ile Dev Bir varmış, bir yokmuş… Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, uzak bir köyde Keloğlan adında tatlı mı tatlı, akıllı mı akıllı bir delikanlı yaşarmış. Keloğlan’ın annesiyle küçük bir evleri varmış. Fakir ama mutluymuşlar. Bir gün annesi, “Oğlum, ormandan odun getir, eve ekmek alacak paramız kalmadı” demiş. Keloğlan baltasını alıp ormana doğru yola çıkmış. Ormanda odun toplarken büyük,…
Devamını Oku » -
Klasik Masallar
Keloğlan ve Gül Ağacı
Keloğlan ve Gül Ağacı Bir varmış, bir yokmuş… Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, saçları dökülmüş, gönlü güzel bir Keloğlan yaşarmış. Bu Keloğlan, annesiyle birlikte küçük bir köyde, kerpiçten bir evde otururmuş. Çok fakirlermiş ama Keloğlan her zaman neşeli ve yardımsever bir çocukmuş. Annesi ne derse yapar, herkesle iyi geçinirmiş. Bir gün Keloğlan’ın annesi ona seslenmiş: “Keloğlan, bahçemizdeki güller soldu.…
Devamını Oku »
