Sihirli Harita

Sihirli Harita

Bir varmış, bir yokmuş… Uzak diyarlarda, küçük ve meraklı bir çocuk yaşarmış. Adı Efe’ymiş. Efe, her gün oyunlar oynar, arkadaşlarıyla koşar ama en çok da keşfetmeyi severmiş. Her köşede yeni bir macera, her patikada gizemli bir şeyler ararmış. Bir gün, Efe’nin büyükbabası ona eski, tozlu bir sandık hediye etmiş. Sandığın üstü o kadar eskiymiş ki, büyükbabasının onu sakladığı yerden ne zaman çıkardığını kimse hatırlamıyormuş.

Büyükbabası, göz kırparak, “Bu sandığın içinde bir hazine var, ama önce bir harita bulman gerekiyor,” demiş. Efe heyecanla sandığı açmış ama sandığın içinde ne mücevherler ne de altın varmış. Sadece eski, sararmış bir kâğıt duruyormuş. Bu Efe’yi biraz hayal kırıklığına uğratsa da büyükbabası, “Bu harita, Efe,” demiş gülümseyerek, “Ama bu, sıradan bir harita değil. Bu, sihirli bir harita. Seni en büyük hazinenin peşine götürecek!”

Efe’nin gözleri parlamış. “Sihirli bir harita mı? Gerçekten mi?” Büyükbabası başını sallayarak, “Ama dikkat et,” diye eklemiş, “Bu hazineye ulaşmak için sadece adımları takip etmek yetmez. Zekanı, kalbini ve cesaretini kullanman gerekecek.”

Haritada renkli yollar, dağlar, nehirler ve gizemli işaretler varmış. Efe, haritayı eline aldığında harita birden parlamaya başlamış. O anda Efe, haritanın gerçek olduğunu anlamış. Neşeyle büyükbabasıyla vedalaşıp yola koyulmuş.

İlk durak, yeşil yapraklarla dolu bir ormanmış. Bu ormanın adı Bilgi Ormanı‘ymış. Ormanın girişinde büyük, bilge bir baykuş oturuyormuş. Gözlük takan baykuş, Efe’ye doğru dönüp konuşmuş: “Hoş geldin, küçük yolcu. Bu ormana girmek için bazı soruları yanıtlaman gerekiyor. Bilgeliğinle geçebileceğini göstermen lazım.”

Efe’nin kalbi hızla çarpmaya başlamış. Sorular mı? Baykuş, ona birkaç soru sormuş. “Güneş hangi yönden doğar?” Efe biraz düşünmüş, “Doğudan,” diye cevaplamış. Baykuş başını sallamış. “Bir elmayı ikiye bölersen kaç parça olur?” diye sormuş. Efe hemen yanıtlamış, “İki parça.” Baykuş, gülümseyerek “Doğru,” demiş ve bir kanat hareketiyle ormanın kapılarını açmış.

Efe, ormanın içinde ilerlerken çevresinde her türlü hayvanı görmüş. Tavşanlar hopluyor, sincaplar ağaç dallarında dans ediyormuş. Her şey o kadar güzel ve huzur doluymuş ki, Efe kendini hiç olmadığı kadar mutlu hissetmiş. Baykuş ona arkasından seslenmiş: “Bilgi güçtür, Efe. Ne kadar çok öğrenirsen, yolun o kadar aydınlanır.”

Efe, baykuşun sözlerini düşünerek ormanı geçmiş. Harita bir sonraki durağını göstermiş: İyilik Vadisi. Burada minik tavşanlar, büyük bir kütüğü taşıyarak nehrin karşısına geçmeye çalışıyormuş. Ancak kütük çok büyükmüş ve tavşanlar yardıma ihtiyaç duyuyormuş. Efe hemen kollarını sıvamış ve onlara yardım etmeye başlamış. Birlikte kütüğü taşımışlar ve nehrin üzerine sağlam bir köprü yapmışlar.

Tavşanlar sevinçle zıplamış ve hep bir ağızdan bağırmışlar: “Teşekkürler, Efe! Sayende nehrin karşısına geçebildik. İyilik, her zaman geri döner!” Efe, onların bu sözlerini kalbine kazımış. İyilik yapmanın ne kadar güzel bir his olduğunu bir kez daha anlamış. Tavşanlarla vedalaşarak yoluna devam etmiş.

Yürümeye devam ederken önünde büyük, dik bir dağ belirmiş. Bu dağın adı Cesaret Dağı‘ymış. Harita, Efe’ye buraya tırmanması gerektiğini gösteriyormuş. Efe, dağa bakıp biraz korkmuş. Dağ çok yüksek ve zirvesi bulutların arasındaymış. “Bunu yapabilir miyim?” diye düşünmüş Efe. Ancak içinden bir ses ona, “Cesaret edersen, her şeyi başarabilirsin!” demiş.

Efe derin bir nefes almış ve tırmanmaya başlamış. Her adımda biraz daha cesaret kazanıyormuş. Bazen kayıp düşecek gibi olmuş ama yılmamış. Zirveye ulaştığında harita bir kez daha parlamaya başlamış ve önünde sihirli bir hazine sandığı belirivermiş.

Efe, sandığı açtığında içinde büyük, eski bir kitap bulmuş. Kitabın kapağında altın harflerle yazan şu sözleri okumuş: “Bilgi, İyilik ve Cesaret.” Bu, Efe’nin yolculuğu boyunca öğrendiği en önemli üç şeymiş. Büyükbabası haklıymış, en büyük hazine öğrenmek, iyilik yapmak ve cesur olmaktan geçiyormuş.

Efe eve döndüğünde büyükbabası ona sarılmış ve, “Artık gerçekten bir hazine avcısısın, Efe!” demiş. “Her zaman hatırla, bu dünyadaki en değerli hazine, kalbinde taşıdığın iyilik, aklında sakladığın bilgi ve içindeki cesarettir.”

Ve o günden sonra Efe, her zaman bu üç değeri hatırlayarak yaşamış.

Evet çocuklar bu masalımızda burada bitti. Sizde Macera Hikayeleri yazarak tarafımıza gönderebilirsiniz. Gönderdiğiniz masallar sayesinde binlerce çocuk masal okuyarak uyuyacak. Masal göndermek için aşağıda ki resme tıklayabilirsiniz.